خاطرات زرد

من گل انارم که در باغ یخ زده ام، من به قهر زمستان دچار گشته اممن تیزآب آن شمشیرم که برفرق تاریکی خواهد نشست، دانی من کیم؟ من زمانی با گلها در نیمه شب به نجوا نشسته اممن ستاره های کویر را در دل خاموش صحرا به بزم خود خوانده اممن به شوق باران روزگاری پا برهنه در کوچه ها دویده ام،من آن کودک خسته ام که ناامید ازبزرگی به کنج آرام کودکی خزیده املحظه هایم سنگین است چون کوه، مرگ را به تازگی اش می ستایممن خسته ام از رنجهای بی اتمام زندگی و خسته تر،از شادی های اندکی که در میان انبوه غم رنگ باخته اندمن این...

من گل انارم که در باغ یخ زده ام، من به قهر زمستان دچار گشته ام من تیزآب آن شمشیرم که برفرق تاریکی خواهد نشست، دانی من کیم؟ من زمانی با گلها در نیمه شب به نجوا نشسته ام من ستاره های کویر را در دل خاموش صحرا به بزم خود خوانده ام من به شوق باران روزگاری پا برهنه در کوچه ها دویده ام، من آن کودک خسته ام که ناامید ازبزرگی به کنج آرام کودکی خزیده ام لحظه هایم سنگین است چون کوه، مرگ را به تازگی اش می ستایم من خسته ام از رنجهای بی پایان زندگی و خسته تر، از شادی های...

کسی جز من در این خلوتگاه من نیست و من پژواک این راز سر به مهرم،گلها و خورشید و آدمها همه در رویای من جاریست،من بمانند بوی تند قهوه در روز آدینه تو را از دور می خوانمبرای نفس هایت که میدانم روزی همسفر با بادصبا بود و روزی تنگ،من امید و شادی و اندوه بی پایانم، در این کوتاه عمری که دارم،من کسی نیستم شاید تبلور یک رویا،یا که توهم یک ذهن بیمار ... بخوانید...

خوشا به حال آن روزها که در دفترم زندگی بودشادی بود غم بود شور کودکانه بود امید و جوانی بود،خلاصه یک دنیایی بود که می شد نفس آدم ها را احساس کردگل ها را بوئید، پائیز را گریست،زمستان را مثل یک شاخۀ عریان در دل شب لمس کرد،تو گویی زندگی در دفتر من همچو باغی بود از باغ های بهشت ... بخوانید...

من کیستم؟من چیستم؟ هیچ ،جز تصویری که در نگاه تو به دام افتاده است ... + نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین ۱۴۰۲ ساعت 21:12 توسط علی شهلوی ( تنهــــــــــا )  |  بخوانید...

من و تو احتمال بی تکرار عالمیم، کامجو و کام بخش لحظه هایت باش ......

خیال رویا پرور مرا گریزی از خواب نیستقصه گویی که مدام اندرون من نجوا می کند،مرا به ژرفنای شیرین افسانه ها می برد،از مرز جنون میگذرم، با کابوسهای ترسناک در می آمیزمو آنگاه سر از دفتر نقاشی کودکی معصوم در می آورمتا شاهد تجلی دوزخی باشم که با تولد رقم خورده است ...Let's block ads! بخوانید...

بازوان خسته، ذهن بیمار، زبان کوتاه وچشمان نا امید چگونه میتوانند از ستاره هابرای دخترکان گلی بسازند یااشکی از چشمان سرخ برگیرند،آنکه مرا بر این جهان آورد خود ندانستاز برای چه نفس می کشد وقصه تا انتها اینگونه بوده است ......

چمن از وجود باران است ولی،باران هرگز بخاطر چمن نمی بارد ......

آهنگ دلنشین منآوای حزین ناودان کهنه ایستکه در نیمه شب معطر بهاراز خانه ای متروک بگوش می رسد ......

روزی فرا خواهد رسید که انسانها با درک مشترک خودپای بر روی ترسها و نیازهایشان خواهند گذاشت و آنبهشت جاوید را در زمین محقق خواهند ساخت و آن روزی استکه اخلاق در جامعۀ بشری بی هیچ واهمه و چشم داشتی ازآینده یا از کسی نهادینه خواهد شد و بدین ترتیب آرزوی بشربرای رسیدن به کمال، جامۀ عمل خواهد پوشید ......

شهر من شهر نقاشی هاستسبزه هایش به رنگ مدادرنگی هاستآدم ها وکوچه ها وخانه هایشهمه رنگارنگ و زیباستشهر من شهر رنگ هاستشهر من آرام و قشنگ و زیباست اماخاموش و ساکت و بی صداست ......

من مجـــــــــــــــرمم جرم مـــــــــــــــــــن گریستـــــــــــــــــــن به احوال لاله هاست ... ...

این روزها تنگ غروب که میشود آفتاب بی رمق پائیز میهمان کوچه میگردد پریشان بر شاخه های زرد می نشیند و نوید بهار میدهد ......

گنجشکهای روی درخت را هزار بار شمرده ام به یاد درس حساب مدرسه ......

بدون من دوباره آفتاب در خواهد آمددنیای کودکانه باز تازه خواهد شد کوهها همچنان سرفراز و رودها خروشان خواهند ماند خاطر ما زود و خاطر اهل شهیر چند صباحی بیش از یادها زدوده خواهدشد هستی بکار خود و ما پی کار خود هر دو خواهیم رفت ولیکن پاسخ این معما در تار و پود زمان محو خواهد شد ... ...

دلم تنگ است مثل قناری در کنج قفس در غروب بی کسی و بی فردایی نفسهایم مثل خرگوش ترسو، کوتاه و تند است من اسیر بودنم، در اضطراب رفتن زمین را چنگ میزنم من پرستوی عاشقم،مست و غریب تک درخت صحرای بی رهگذر، مامن و پناه من است آمدنم برای ماندن بود، ماندنم برای رفتن شد من از رفتن می هراسم، رفتن فقط پرواز نیست مقصــــــــــــــــــــــــــدی باید مقصد من گم شده در فرداهای نامعلوم، راه را نمی شناسم،شوق رفتن ندارم لاکن باید رفت، من از اسباب سفر دو پای لنگ دارم و گاهی دلی پر از شوق اما نمی دانم چگونه باید رفت، کجا باید رفت ... ...

به نگاهم اعتباری نیست احساسم خط خطی ست خوابهایم همه آشفته و ناتمام است دفتر خاطراتم پاره و پوسیده است نوشته هایش همهدلگیر و پر بهانه مثل دفتر عشق تو مثل غروب دریای غم مثل ... در سایۀ درخت کهنسال سوخته از خشم آذرخش من مشقهای نا تمام خود رابی نهیب معلم دلسوز و بد اخلاق به پایان میبرم اما در حسرت خودکار قرمز رنگآموزگار قلبم از تپش وا میماند وچشمانم در آرزوی آن روزهای سخت اما شیرین مثل خیابانهای خیس بهار تر میشود ... ...

من به شب نمی اندیشیدم من به خورشید امیدوار بودم من با نسیم می رقصیدم من هرگز سکون را دوست نداشتم من پسری شاداب بودم درمیان برفها با گنجشکها بازی می کردم به یکباره شکستم مثل یک درخت تنومند زیر برف تو مرا شکستی نه تو بلکه چشمان خیال انگیز تو ... ...