در 24 مرداد 1396 ساعت 9:30 دقیقه سه شنبه شب پدرم دار فانی را ودا گفت و بعد از 85 سال عمر با عزت چشم از جهان فرو بست او رفت و خیلی آرام نقطۀ پایانی بر تمامی خستگی ها و بی قراری هایش گذاشت پدرم مرگ را بمانند یک خواب شیرین و ناز در آغوش کشید و آسوده گشت اما دیدن آن لحظه ها برای من یعنی تنها پسرش و نیز ...

موج می زند در نگاه مردم شهر، غریبی و اندوه و غمگویی پر کشیده اند، همه پرندگان این دیار انگار زمستان سرد در غیاب برف، همه را به صلابه بسته است دل مردمان به هیچ حدیثی گرم نمیشود رهگذری که از این کوی بگذرد، در کوله بارش دنبال خاطره می گردند خنده های کنار جوی آب را، از دفتر مشق کودکانه می جویند بوی نا

آتشی بپا شد و سوخت همه خشک و تر این گلشنگلهای تازه رسته لگدمال شدند، درختان پر شکوفه سوختند گویی پائیز است ... باد بهار سوار بر غم تاراج سیلی نواخت در گوش نسترنها بجای نوازش آسمان بغض کرده می بارید اما نه با ترنم پرطرب چکاوکها بلکه با نغمۀ دلگیر ناودان ها، آن هم در اندوه خزان زود هنگام نه در

شب در سکوت زمستان وول می خورددانه های درشت برف رقص رقصان بر زمین می نشست باد ملایمی هر از چندگاه شاخه های خشکیده را تکان می داد مرغ و خروسها در گوشۀ لانه به گرمای هم چرت می زدند شبگرد زمستان، گربه های رهگذر را میگویم گاه گاهی از روی دیوارهای پوشیده از برف آهسته می گذشتند و جای پای شان ساعت ها در

بدون من دوباره آفتاب در خواهد آمددنیای کودکانه باز تازه خواهد شد کوهها همچنان سرفراز و رودها خروشان خواهند ماند خاطر ما زود و خاطر اهل شهیر چند صباحی بیش از یادها زدوده خواهدشد هستی بکار خود و ما پی کار خود هر دو خواهیم رفت ولیکن پاسخ این معما در تار و پود زمان محو خواهد شد ...

روز را کاویدم و به شب رسیدمچرا شب را هرچه میکاوم به صبح نمیرسم شاید صبح است و روی آفتاب را حجاب کشیده اند اما نه، چشمان من در انتظار تو کم سو گشته اند شاهدم گلهای پژمرده در کنار پنجره است که در انتظار بهــــــــــــــــــــــــــــــــــار، زمستان غــــم گرفته را بست نشسته اند ...

نشان تورا میپرسم از کوچه های بی نشانآنجا که منزلگاه باد های سرد است آنجا که بهار در باغچه هایش احساس غربت میکند خاک سرد وبی روحش کم از خاک گورستان نیست من در پی قاصدک نوروز اینجا آمدم ای کاش می پرسیدم از کفشهایم آیا کسی در انتظار من چشم بدر مانده باشد بس که در راه ماندیم مقصد یادمان رفت عمری سفر کرد...

چرا کسی حالی از بوتۀ رسته در کنار جاده نپرسیدیا از سنگ خفته در آغوش آن، چرا کسی نپرسید حالی از تیر ایستاده در کنار خیابان و یا از سار خسته و تنها نشسته بر آن از دانه های برف رقصان به زیر نور چراغ، کسی نپرسید داستان شب پر غصه را بگذار من بگویم قصۀ این دل دردمند را که به آواز هر پرنده در سوگ بهار، سال...

نفس هایت را بشمار تا بدانیهمگان به هوای تازه محتاجند چشمایت را سوی آفتاب ببـــر تا بدانی که خورشید بر همــه لبخند میزند، یعنی جهـــــــــان مال همگان اســــــــــــــــــــت ...

اگر چشمانت رو به آسمان باشد ودستانت به کار، یقین بدار که دعایت مستجاب خواهد شد که اگر غیر از این باشد جز حسرت و خماری تو را نصیبی نخواهد بود ...

این شبها وقتی باد قطره های باران را با خود به شیشه میزند همۀ خاطره ها در تیک تاک ساعت قدیمی زنده میشود ...

کودکی ام جا مانده در ورقهای کتاب درسیا در میـان خطهای آبی و قرمز توپ راه راه یا که در بین چروکهـــــــــــای عکس وارفته همان عکس من و رفیق دیـــــــــــــــرینم جوانی ام گم شده در پیچ و خم کوچه های امیــد و چه راحت باد می برد اکنــون لحظه های پوچ مرا و روزگار خط میکشد از پیش گامهای خستۀ من تا لب گور...

کاش میشد آن لحظۀ آرامش رابه کنار باغچۀ ریحان دوباره می دیدم یا دل کندن برگ از شاخۀ خشکیده در بادخزان را کاش میشد دوباره ببویم کوچۀ خاکی را هنگام بهار کاش میشد بهانه کنم خوردن توت را و بتکانم شاخۀ آن را کاش میشد بنویسم مشقهایم را از نو در یک شب بارانی ...

اشتباهات خود را توجیه مکن و خودت را هم زیاد ملامت مکنعاقلانه فکر کن و دیوانه وار زندگی نما به کینه هایت احترام بگذار ولی از روی کینه عمل نکن لازم نیست همه را دوست بداری کافی است دوستانه عمل کنی گاهی اوقات با خودت درددل کن و بر خودت مثل یک دوست دلسوزی نما به حرف دیگران گوش بسپار ولی آنگونه که صلاح

سنگی که از آسمان بسوی زمین میآید برایش چه فرقی داردکه انسان باشی یا دایناسور و ما که کاری از دستمان برنمی آید چه تفاوت داریم با دایناسورها، ضعیف همیشه ضعیف است و محکوم فنا خواه موجود غول پیکری چون دایناسور باشد یا دانشمند نحیفی چون انسان وقتی جرم لاشعوری مثل یک شهاب میتواند موجود باشعوری چون انسان ر...

دلم تنگ است مثل قناری در کنج قفس در غروب بی کسی و بی فردایی نفسهایم مثل خرگوش ترسو، کوتاه و تند است من اسیر بودنم، در اضطراب رفتن زمین را چنگ میزنم من پرستوی عاشقم، مست و غریب تک درخت صحرای بی رهگذر، مامن و پناه من است آمدنم برای ماندن بود، ماندنم برای رفتن شد من از رفتن می هراسم، رفتن فقط پرواز نیس...

به حیوانات غبطــــــــــــــه میخورم زیرا که حقیقـــــــــــت را لخت و عریان می پذیرند نه تولد را هدیه ای ارزشمند مــی پندارند نه مرگ را با رویا معامله میکنند ...

جای پای تو را از کوچه های خاکی، باران پائیز میشوید رد نگاهت را از گلبرگ شقایق ها فقط باد میبرد تو آخرین نفس های عاشقانۀ مرا در دل کوههای سر بفلک کشیده تقدیم مهتاب کردی، نپرسیدی از من که در سوگ بهار بر مزار کدامین پرستو رخت عزا بر تن کنم، من آسمان را وقتی ستاره هایش پشت ابر به انتظار نشسته اند تا صبح...

ماه در میان قاب شب اسیر است و من در میان واژه ها، هر چه میآموزم حصارم تنگ تر میشود، گویی اندیشه و جان، نسبت عکس دارند هرچه آن فربه تر این یکی نحیف تر میشود برای دلخوشی کنار تختم روی دیوار درخت پرتقال کشیده ام روی دیوار روبرو شعر بهار را برنگ ارغوان نوشته ام ماه را کنار ستاره ها آزاد کشیده ام نمیدانم...

تمامی جنگها در دنیا بر سر دو چیز اتفاق افتاده است: 1- من باید بیشتر بخورم 2- من راست میگویم که هر دو، با رشد فکری انسانها میتواند از راه گفتگو حل و فصل شود ...