آهنگ دلنشین منآوای حزین ناودان کهنه ایستکه در نیمه شب معطر بهاراز خانه ای متروک بگوش می رسد ...

در پشت ابرهای سیـــاهنه آفتابی بود نه مهتابیاما چشمـان بی قرار ماهمچنان در انتظار بــــود ...

وقتی با دلی شکسته وحالی پریشان خدا خدا میکنیتنها صدایی که می شنویپژواک گریه هایت است کههق هق کنان می گوید آرام باشهمه چیز درست میشودو بعد می بینی کهمشکلت حل شداین صدای آشنا صدای خداستکه با زبان ما سخن می گوید ...

این انسانها هستند که انسانیت را می سازندو در این بستر، واژه هایی چون عدالت و صداقت رامعنا می بخشند وگرنه، طبیعت طرفدار قویترهاستو ضعیف چاره ای جز نابودی ندارد ...

آمدنم در اختیار من نبودزندگی ام رنگ تحمیل داشتچگونه بودنم میراث دیگران استآیا من هستم ؟اگر هستم که هستم ...؟

یک جرعه آب، تکه ای نانیک ذره دلخوشی و یک دنیا دردیا که همه نعمت و شادی و گاهی غمو نقطۀ پایان، آنجاکه همه بالاخره به آن میرسندایستگاهی که ازبودنت پشیمان میشوی وعطای دنیا را به لقایش می بخشی و از خود می پرسیکه چه شود، و می میری و هیچی هم نمیشود به همین راحتی ...

پرنده های دست آموزبا اینکه آزادند احساس آزادی نمی کنندچون اسیر ترسها و اندیشه های خود هستند ...

عمر کوتاه و شبها تیره و طولانیماه تو خالی و آدمها همه پوشالیپناه من از زندگی، شده خوابهای پر از کابوسلحظه ها تیری است که خطا میروداندیشه نسیمی است که بر تن آدم تب دار می وزدعشق سرگرمی کودکانه در دست بزرگان استزندگی موهبتی است بر رندان جاهلان زجه زنان امید را نشخوار میکنندزندگی در کالبد فقرا یخ بسته ...

گاهی اوقات فکر میکنم عدالتفقط واژه ای برای تسلی استو آه ، گریه چشمی که اشک نداردوسکوت فریاد دردمندی که راهیبجز تسلیم شدن ندارد ...

روزی فرا خواهد رسید که انسانها با درک مشترک خودپای بر روی ترسها و نیازهایشان خواهند گذاشت و آنبهشت جاوید را در زمین محقق خواهند ساخت و آن روزی استکه اخلاق در جامعۀ بشری بی هیچ واهمه و چشم داشتی ازآینده یا از کسی نهادینه خواهد شد و بدین ترتیب آرزوی بشربرای رسیدن به کمال، جامۀ عمل خواهد پوشید ...

در خیالم جوجه های رنگی ام را می شمارمشاید که بی قراریـــــــــم، به قرار کودکی امپیوند خــــــــــــــــورد ...

شبنم اشکهایت،وقتــــی که نگاهت در افق ها محو میشوددلم را به جــــــــــــــــاده های خیس بهار،پیــــــــــــــــــــــــــــــوند مـــــــــــــــی زند ...

شهر من شهر نقاشی هاستسبزه هایش به رنگ مدادرنگی هاستآدم ها و کوچه ها و خانه هایشهمه رنگارنگ و زیباست شهر من شهر رنگ هاستشهر من آرام و قشنگ و زیباست اماخاموش و ساکت و بی صداست ...

قاصــــــــــــــدکم پیـــــــــــــک یارم نمیدانـــــــــــــــــــم کجایم بازیچۀ دست بـــــــــــــادم مقصدم دور و افق ها تاریک خمــــــــــــــــار قصۀ بارانم ...

نه دنیا مرا شناخت نه من خودم و دنیا را شناختم در یک فرآیندی آمدم و در فرآیندی دیگر خواهم رفت فقط سعی میکنم خوب باشم، نمیدانم آیا این کافی است یا نــــــــــــــــــــــــــــــــه ...

یک نهال ظریف یاسمن کنار آلبالوی جوان انیس و غمخوار شبهای بی ستاره یار دیرین این خانۀ فرسوده، یادآور گذشته های دور و شیرین مامن پرنده های تنها کاشتم تا آرام دردهای این دل خسته و درمانده باشد ...

نه زندگی کردیم نه توانستیم کسانی راکه زندگی می کنند یک دل سیر تماشا کنیم، همانند ماهی به تنگی عادتمان دادند و به ما آموختند که زندگی با مرگ میسر می شود ای لعنت بر این زندگی ...

دودی که از جگر سوختۀ ما برخاست راهنمای کاروان گم شده گردید ...

همچو خاشاک دنبال باد دویدن تا کیاسیر گرداب کوچه پس کوچه بودن تا کیمن نسیم شبانگاه بودم که بر تن گلها می وزیدبا من جفا کرد روزگاران، که چنین خوار بر ویرانه میگذرم ...

زندگی یک تراجدی شیرین است ...