حسین تا قیامت اگر مظلوم بماند عجبی نیست چرا که شیعیانی چو من از کربلا فقط تشنگی را می فهمنــــــــــــــد ... ساالروز شهادت بزرگمـــــــــــرد تاریخ بر جهانیان تسلیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت باد

اگر دنیا پر از شیاطین شود بدون شک کسانی هستند که به دیگران کمک کنند آنها این عمل را وظیفۀ خود میدانند و گریزی از آن ندارند و شاید هم اینها هستند که به انسانیت معنا می بخشند و فرق میان انسان و حیوان را تبیین میکنند. زمانی این نوشته بخاطرم رسید که دنیا را خالی از آدمهای خوب دیدم و تصمیم گرفتم به کسی ک...

ما بازیگران قابلی هستیم، براحتی نقش عوض میکنیم بزودی رنگ میبازیم، اگر دشنه ای بر قلبمان فرو رود آنرا توجیه میکنیم، تنها کاری که از انجام آن عاجزیم پافشاری بر منطق و احقاق حق است، ما ترجیح میدهیم نان را به هر قیمتی که باشد بدست آوریم و عافیت را با هیچ چیزی عوض نکنیم ...

چه خوب است که همه یکجور فکر نمــــــــــــــــــی کنند همۀ زیبائیهای دنیا و نیز بقای آن مــــــــدیون تنوع است اگــــــــــر همه مثل هم فکر میکردند بدون شک دنیا اگر نابود نمیشد حتما" راکد و خستــــــــــــه کننده می بود بیائید بجای وادار کردن دیگران برای دیدن دنیا از نگاه ما بر اندیشۀ آنان احترام بگ...

بودنم را کسی باور نکرد رفتنم را همه گریستند من با خودم عهد بستم اگر از این کوی دوباره گذشتم روی نگاهت بنویسم خسته بودم اگر زود شکستم ...

انسانها اگر گریه میکنند حتی در عزای دیگری بر احوال خود می گریند، و اگـــر می خندند از سر ناچاریســـــــــــــــت ...

اگر خوب بود و بد، بگذشت کم بود و بیش، بگذشت تلخ بود و شیرین، بگذشت از فنا آمدم و در بهت زیستم ندانستم چه بودم یا که هستم قصه فرجام آمد و شب خاطره بگذشت ...

خیلی ها میگن رفتن یعنی دل کندن، یعنی فراموش کردن، یعنی جدا شدن اما من میگم رفتن یعنی سیر شدن، یعنی بیزار شدن، یعنی اینکه همه چیز بوی تکرار میدهد، یعنی ماندن واقعا" ملالت بار است باید رفت و از این وضع خلاص شد ...

امروز که گذشت، فردا نیز بگذرد تقویم را ورق میزنم، نفسها را میشمارم تا به پایان رسد عمر و آیندۀ گم شده در پشت کوههای مه گرفته همچنان راز آلود و دست نخورده برای آیندگان بماند ...

دوست دارم در شهر نقاشی کودکان باشم بخاطر سادگی، برای عشق، برای محبت به احترام گلهایی که با آدمها حرف میزنند به خاطر آدمهائی که زبان حیوانات را می فهمند درخت را بمانند جان دوست دارند گربه ها از غذایشان سهمی دارند بچه ها بوقت غرش آسمان گلها را دلداری میدهند خانه هایشان کج و مووج است دودکش آن خنده دار ...

در خیابان نقره فام شب قدم میزنم و بر سیاهی سجده میکنم فقط به احترام سکوت میدانم ظلمت شبهای مرا هیچ بارانی نخواهد شست مگر دستان درد آشنای آفتاب که آنهم اسیر ابرهای تاریک است مرا آلودۀ نگاهت کردی و رفتی ، اسیر خاطره کردی و رفتی نگفتی اگر نسیم دوباره بر این گلشن بوزد من با قاصدها چه بگویم دلیل آمدنم خن...

ریشه در خون و سر در آسمان دستها برسینه و نگاهها سرد مردمان همه خاموش و خمود کفترها بی حوصله و رنجور چراها بی پاسخ زبانها کوتاه همه دربدر و آوارۀ نان جمعی در حسرت شعور هرکسی تاج ادعایی دارد مرگ مقدس است نه برای همه گورستان آرامگاه فقیران است دنیا آرام جان اغنیا و رندان مردم بمانند طبل، بزرگ و تو خالی...

وقتی قرار است همه برویم نوشتن خاطره به چه دردی میخورد همۀ ما دیر یا زود در پیچ و خمهای زمان فراموش خواهیم شد اما، هرگز نمیتوانم از صدای دلنشین باران وقتی با چتر سیاهم برخورد میکند بگذرم، تو نیز از صدای روح نواز پرندگان تازه شو و کمک کن مور بینوا راه خانه اش را پیدا کند ...

عشق نیاز ماست که پشت شعــــــــر پنهان است یا نیاز آدمی است که شاعر آن را می ســــــــــراید ...

در آرامش مهتاب وقتـــی قاصدکـی از روی دیوار بسوی تو ســر میخورد لابد خبری دارد، خبر از تنهائی گلها خبر از کوچ پرستوها یا که خبر از مردن ماهی دور از چشمان غم آلود نگاهــــی ...

کسی بفکر آئینه ها نیست رخسار خاکی و دلها مکدر و آسمان برنگ دود آئینه ها خفته در زنگار تاریخ کسی بفکر آئینه ها نیست ما میرویم و خوب و بد میماند تا ابد، در ستیز بی معنا زندگی خاطره میشود، از من و تو جز عکس کهنه ای در قاب شکسته نمی ماند دستی اگر بر سری کشیده شود، شاید، ولی باز کسی بفکر آئینه ها نیست .....

شکم های گرسنه فلسفه نمیداند آفتاب بر چهرۀ عبوس کارگران لبخند نمیزند تاریکی از نگاه کسی که میگریزد ترسناک نیست هیچ دیواری برای جویندگان نان بلندتر از دیوار شرمساری نیست پاگنده ها را خیالی نیست از اینکه پا بر سر که میگذارند درخت سنجد چون قانع است آب به تقلا مینوشد و آب در پای نیلوفران شب زنده دار به ت...

در میان شکوفه های ارغوانی، باغ بفکر دریاست زمستان تاریک سفیدی برف را مدیون آسمان است دلتنگی غروب راه مدرسه شادی درس را دو چندان میکند من و رزهای زرد و خاطره های شیرین، از پشت پنجرۀ رو به فردا قطره های اشک را می شماریم وقتی پیرزن محجوب دست به آسمان برمیدارد و دردهایش را با زبان دعا گریه می کند ...

به خورشید مینگرم و آنگاه بر خودم میان دو پرسش دچار بهت میشوم آیا خورشید عظیم است یا من حقیر واین سوال در فراسوی آسمان و زیر نگاه من آنقدر ادامه می یابد تا وجودش از معنا تهی گردد ...

برکه خاموش و ماه تنها و شب آرام من و بوی پیچکهای همسایه و یک دنیا خاطرۀ هک شده در دیوار کوچه پابرجاست ولی خسته و دلگیر همه رفته و یا کوچیده و فرتوت اند از ته کوچه صدایی میشنوم پائیز است برگ خزانی در باد مرا میخواند ...