به نگاهم اعتباری نیست احساسم خط خطی ست خوابهایم همه آشفته و ناتمام است دفتر خاطراتم پاره و پوسیده است نوشته هایش همه دلگیر و پر بهانه مثل دفتر عشق تو مثل غروب دریای غم مثل ... در سایۀ درخت کهنسال سوخته از خشم آذرخش من مشقهای نا تمام خود را بی نهیب معلم دلسوز و بد اخلاق به پایان میبرم اما در حسرت خود...

کوچه خلوت، پائیز تنها آسمان ابری، نفسها سرد قلبم شکسته و راهم ناپدید ازکه بپرسم راه انسانیت کجاست ...

من به شب نمی اندیشیدم من به خورشید امیدوار بودم من با نسیم می رقصیدم من هرگز سکون را دوست نداشتم من پسری شاداب بودم درمیان برفها با گنجشکها بازی می کردم به یکباره شکستم مثل یک درخت تنومند زیر برف تو مرا شکستی نه تو بلکه چشمان خیال انگیز تو ...