باغ ارغوان ..

در میان شکوفه های ارغوانی، باغ بفکر دریاست

زمستان تاریک سفیدی برف را مدیون آسمان است

دلتنگی غروب راه مدرسه شادی درس را دو چندان میکند

من و رزهای زرد و خاطره های شیرین،

از پشت پنجرۀ رو به فردا

قطره های اشک را می شماریم وقتی

پیرزن محجوب دست به آسمان برمیدارد و

دردهایش را با زبان دعا گریه می کند ...