خاطرات زرد

هستی تفرجگاه نیستی ونیستی استراحتگاه هستی استبدون نیستی، هستی کسالت بار و خسته کننده استو بدون هستی، جهان خاموش و تاریک استوقتی که از بودن خسته میشویم به دامن آرام نبودن پناه می بریمو در سکوت روح نواز آن می آساییمدر بطن نیستی، رنگ هستی خودنمائی می کندآفتاب درخشان می شود،صدای پرندگان گوش نواز می گردد،دلتنگی پائیز شاعرانه می شود و بهار زمین را رنگ امید می پاشدو قصۀ بی پایان ما ادامه می یابد ......

انسانها اگر گریه میکنند حتی در عزای دیگری بر احوال خود می گریند، و اگـــر می خندند از سر ناچاریســـــــــــــــت ... ...